leugens en bedrog over antifascistisch protest in Vlaanderen

Deze tekst is een reactie op de leugens die verspreid worden door Filip Dewinter (VB) en Maurits Vande Reyde (O-VLD) over onze betoging aan de inkom van hun debat aan de KULeuven. Dat wij daar stonden om het debat te verhinderen is totaal uit de lucht gegrepen.

Meer algemeen is dit een aanklacht tegen de manier waarop het spookbeeld van “onverdraagzame linkse betogers” gehanteerd wordt door figuren in de mainstream. Ze gebruiken dit steeds meer als een laffe uitvlucht om het gevaarlijke extreemrechtse gedachtengoed niet meer inhoudelijk te bekritiseren.

Maandag 13 maart organiseerde men een vreedzame betoging aan de inkom van het debat-avondje tussen Filip Dewinter (VB) en Maurits Vande Reyde (O-VLD), georganiseerd door de liberale studenten (LVSV) aan de KULeuven. Wij stonden daar niet om het debat te verhinderen. In tegendeel. De bedoeling was uitdrukkelijk om een aanklacht te lanceren tegen het totale gebrek aan scherpe en onderbouwde kritiek op extreemrechts vanwege mainstream organisaties en personen, zoals O-VLD en Maurits Vande Reyde.

Toch beweerden beiden achteraf op twitter dat er “linkse actievoerders” aanwezig waren “om het vrije woord te verbieden” (woorden van Vande Reyde) en dat het debat doorging ondanks “onverdraagzame linkse actievoerders” (Dewinter). Zo zie je maar: dan probeer men zich al eens te gedragen, dan is het natuurlijk weer niet goed…

Dagen op voorhand beweerde Vande Reyde al via zijn Twitter-account dat “linkse verenigingen zich voorbereidden om het debat te verhinderen”. Ik heb hem de middag voor het evenement nog persoonlijk geantwoord dat dit niet de bedoeling was.

Fast forward naar maandagavond. Okee, daar stonden we dan, spandoek en megafoon in de hand, gelukkig komt er toch wat volk opdagen. Alles goed en wel. Toegegeven, op eerdere betogingen ging het er soms heviger aan toe, dus de organiserende leden van het LVSV (liberale studenten) spreken ons aan. Wij verzekeren hun dat wij daar enkel zijn om ons ongenoegen te uiten, en wel precies over het gebrek aan scherpe kritiek op extreemrechts vanwege mainstream bewegingen zoals O-VLD en zowat alle andere grote partijen. Er volgt een soort spontaan straatdebat tussen ons en LVSV’ers over de zin en onzin van het debat met extreemrechts, over de verschillen tussen onze ideologieën, enzovoort. Ze drukten hun waardering uit voor onze openheid, waarvan ik wil geloven dat ze oprecht en wederzijds is.

Opmerkelijk is dat deze LVSV studenten zelf toegeven dat ze niet per se akkoord zijn met de strengheid van het migratiebeleid van O-VLD of Vande Reyde. Wat ergens voor de hand zou moeten liggen voor liberalen. Waarom nodigen ze dan niet iemand anders uit? Helaas zie ik hierin een bevestiging van dat waartegen wij stonden te betogen.

Maar dan denk ik: was wat wij daar stonden te doen niet eerder het omgekeerde van “het debat proberen te verhinderen”? Er werd zeker niemand de ingang versperd of op andere manier fysiek lastig gevallen (behalve door politie met hun controles, natuurlijk).

Een tweetal actievoerders waaronder ikzelf gaan daarop de zaal binnen om het debat bij te wonen – wie weet zelfs enkele vragen te stellen?

Het debat zelf bevestigde helaas onze verwachtingen. Het viel op dat Vande Reyde “veel raakpunten vond” met Dewinter, zonder daarbij echter zijn uistraling van tegenstand op te geven. Dat is nu precies het probleem: beleidsmatig zitten ze sterk op dezelfde lijn. Okee, de ene wil wat meer opvangplaatsen, de andere wat minder… Beiden vinden het hanteren van gesloten centra (met isoleercellen) normaal, vinden het terugsturen van wie niet goed genoeg bevonden wordt normaal, geen van beiden zien blijkbaar een probleem met de ommuurde samenleving die het migratiebeleid met zich meebrengt, of het feitelijke tweederangsburgerschap voor migranten, die zich heel de tijd moeten bewijzen, op manieren die vele Vlamingen zelf niet zouden kunnen, om niet uit hun leefomgeving verbannen te worden. Hier betreft het een “narcisme van het allerkleinste verschil”: het gaat om ideologische inkleuring, verschil in gradatie, en vooral de verpakking.
Voor Dewinter is het belangrijk mensen te bekeuren op hun “Vlaamsheid”, voor Vande Reyde eerder of ze de neoliberale droom kunnen waarmaken (good luck with that).
Maar waar Vande Reyde heel de tijd maar weer op terug valt, wat hij eigenlijk zo ranzig vindt aan extreem rechts, dat is gewoon de onbeleefdheid van het taalgebruik. Met andere woorden: het is vooral onbeleefd van Dewinter dat hij ongegeneerd het racisme van het huidige migratiebeleid verpersoonlijkt, in plaats van het te omfloersen.

Dit is het schijndebat tussen Vlaams Belang en partijen die zich al lang hebben uitverkocht aan het onmenselijke migratieprogramma van hun tegenstander, voor niets meer dan een beetje oppervlakkig en kortstondig electoraal gewin. Aan de ene kant een onmenselijk migratiebeleid “light”, waarvan het inherente racisme verborgen blijft achter een hypocriete façade van “progressief” taalgebruik. Anderzijds een regelrecht, openlijk apartheids-regime dat alleen verder kan ontaarden in een barbaarse afkalving van de democratie, voor iedereen, niet enkel voor migranten die niet goed genoeg bevonden worden. Maar wel met de migrant als handige zondebok voor alles wat de gewone Vlaming van bovenaf wordt aangedaan.

Om een lang verhaal korter te maken: achteraf mochten er enkele (2) vragen gesteld worden, waarbij er wel erg streng op gelet werd “of het wel vragen waren”, waarvan er bij de tweede geen geluid uit de luidsprekers kwam. Tja… Misschien hadden we de megafoon binnen moeten nemen.

Maar ik had eigenlijk nog wel een vraag voor deze mensen:

Waarom is het eigenlijk, dat net de landen waaruit de grootste rijkdommen aan goederen en winsten ons land binnenstromen, bij de belangrijkste migratielanden horen? Waarom beweert men dan dat het kolonialisme achter ons ligt? Waarom is het dan nodig om Vlaanderen “het OCMW van de wereld” (Dewinter) te noemen? Zijn wij dan zelf niet de profiteurs, de steuntrekkers? Waarom die hysterie als zo nu en dan een aantal economische migranten met al die rijkdommen meereizen? Waarom moeten gewone Vlamingen net die sukkelaars als de grote schuldigen zien als ze zelf in de problemen komen? En vooral, om niet woke maar concreet en beleidsgericht te zijn: waarom is het zo moeilijk om Europese bazen (ook Vlaamse) gewoon te houden aan hun verdomde plicht om mensen in dat soort landen eerlijke lonen uit te betalen? Daarvoor hoef je geen communist of anarchist te zijn, daarvoor hoef je zelfs geen liberaal te zijn en al zeker geen Vlaams nationalist. Daarvoor moet men slechts voldoen aan deze zielige standaard: geen slavendrijver of medeplichtige te zijn. En dan moeten we ook niet meer wakker liggen van die vervelende migratiedruk en lageloonlanden waar wij de grote slachtoffers van zijn. Maar ja, dat alternatief stond buiten “woke te zijn”, wanhopig proberend de aandacht te trekken middels megafoon en spandoek.

“Onverdraagzame linkse betogers”: het is een soort obsessie geworden voor publieke figuren die liever geen uitspraken meer doen tegen de opmars van onmenselijke extreem-rechtse beleidsvoorstellen in Vlaanderen, terwijl hun publieke aanzien dat – gelukkig – nog steeds van hun vereist. Onder hen tel ik bijvoorbeeld de drie rectoren van de drie grootste Vlaamse universiteiten. Ze zijn verdacht stil over het neo-nazistische discours van mensen als Dewinter. Ze zouden het er zogezegd wel over willen hebben, maar helaas: er stonden daar wat van die ongewassen linksen met spandoek en luidspreker, dus zijn ze gedwongen het alleen daar over te hebben. Hun mond blijft maar overlopen van hoeveel democratisch fatsoen ze tonen door deze tegen-acties te verwerpen. Zo goedkoop is voor deze mensen de plicht om de democratie te verdedigen tegen mensen die specifiek migranten uit Afrikaanse en Arabisch-sprekende landen als een doelbewust opgetrommeld invasieleger voorstellen, liefst de Islam gewoon zouden verbieden, meerdere generaties genaturaliseerde migranten zouden “verwijderen” en daarbij graag zinsneden hanteren als “rivieren van bloed”(citaat van Dewinter).

Betogen is en blijft een democratisch middel om je boodschap te doen doordringen in het publieke debat als die verder uit de mainstream aandacht geweerd wordt. Toegegeven, eigenlijk is het pure aandachttrekkerij. Spandoeken, luidsprekers, slogans roepen, liedjes zingen: het is allemaal een soort wanhopige poging om je boodschap zichtbaar te maken voor een ruimer publiek. Het is waar dat er bij bepaalde antifascistische actievoerders een sterke teleurstelling bestaat in het publieke debat. Daardoor ontstaat bij velen inderdaad de verleiding meer heil zien in hardere tactieken. Zelf, als overtuigde libertaire socialist, vind ik dit erg spijtig. Des te meer omdat de extreemrechtse ideologie, met al haar flagrante absurditeiten, net in de arena van een redelijk debat erg kwetsbaar zou moeten zijn. Maar het enige mainstream weerwoord dat mensen nog te zien krijgen, dat komt van cynische politiekers, wiens partijen zich al lang hebben uitverkocht aan het extreem-rechtse migratieprogramma. Als een alternatief zich toch nog zichtbaar tracht te maken wordt het zo veel mogelijk verzwegen en belasterd door zogenaamde tegenstanders van extreemrechts.

Wat verwacht men dan eigenlijk van mensen die door betoging de opmars van extreem rechts willen belemmeren? Ik herinner me in welk slecht daglicht de – voor de rest heel gezellige – betoging tegen een boeklezing van Dewinter in Kessel-Lo kwam te staan, toen Dewinter daar even tegen de grond belandde, nadat betogers hem probeerden de weg te versperren. Je kan dat spijtig vinden, met democratisch debat heeft dat ook weinig te maken. Maar de maanden daarna werd er verdomme tenminste terug betoogd tegen zijn omvolkings-bagger. Terwijl hij al maanden eerder bezig was met zijn lezingen. En plots was er wel een maatschappelijk debat, weliswaar snel naar de doofpot verwezen door pantoffels die het uitsluitend over de stoute linkse betoger wilden hebben.

Welke conclusie wil men dat actievoerders trekken in een publieke sfeer, waarin zogezegde bondgenoten enkel de leugens over antifascistisch protest bevestigen? Wat heeft men daar eigenlijk voor belang bij? We zijn in Vlaanderen wel op het punt gekomen dat de opportunisten uit de kast komen die best het cordon zouden willen doorbreken voor persoonlijk gewin. Het is dan ronduit beschamend hoe zogenaamde tegenstanders van extreemrechts zo lichtzinnig en oneerlijk met dit publieke debat omspringen. Zeker als ze zichzelf voorvechters van de publieke rede wanen.

Wij gaan in ieder geval actie blijven voeren, ik hoop van harte daarbij betogers te ontmoeten die wel geloven in een democratisch te verantwoorden debat met extreemrechts.

Met Solidaire Groeten,

Peter Ceulemans,

Anarchistisch “beroepsbetoger” te Leuven

Welcome to Blackblogs. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!